 |
T.C.
YARGITAY
7. Hukuk Dairesi
Esas no: 1999/461
Karar no: 1999/637
Tarih: 19.2.1999
Yargıtay içtihatları bölümü
Yargıtay Kararı
ÖZET : Asliye Hukuk Mahkemesince davalılara delillerini bildirmek üzere süre verildiğine göre Kadastro Mahkemesinde delil bildirmek üzere yeniden süre verilmez. Ayrıca,
Hukuksal değerini koruyan tapu kaydının kapsamındakalan taşınmaz zilyetlikle kazanılamaz.
(1086 s. HUMK. m. 163)
(3402 s. Kadastro K. m. 1 3/B-c)
(743 s. MK. m. 639)
Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle temyiz isteğinin yasal süresinde olduğu anlaşıldı. Tetkik raporu ve dosyadaki belgeler okundu. Gereği görüşüldü:
Kadastro sırasında 102 ada 56 parsel sayılı 16.030 m2 yüzölçümündeki taşınmaz davalı olduğundan malikanesi açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir. Tesbitten önce davacı Hasan ve paydaşlarının davalı Ali, Seyit ve Aslan aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde açtıkları el atmanın önlenmesi davası Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, taşınmazın davacılar Hasan, Nuriye, Mehmet adlarına payları oranında tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davalı Ali ve Seyit tarafından temyiz edilmiştir.
Dava konusu taşınmazın davacı tarafa ait tapu kaydının kapsamında kaldığı, tapu kaydının hukuksal değerini koruduğu mahkemece yapılan keşif, uygulama, dinlenen yerel bilirkişi sözleri, teknik bilirkişinin haritalı raporu ile belirlenmiştir. Davalı taraf genel mahkemede açılan davanın yargılaması sırasında Asliye Mahkemesince delillerini bildirmek için verilen sürede delillerini bildirmemiştir. Bu durumda davalı tarafın sözünü ettiği delillere dayanmaktan vazgeçtiğinin kabulü gerekir. Hukuksal değerini koruyan tapuda kayıtlı taşınmazların zilyetlik yoluyla iktisabı mümkün değildir. Bu durumda yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davalı Ali ve Seyitçin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddi ile hükmün (ONANMASINA), peşin alınan ilam harcının mahsubu ile geriye kalan 596.000 lira harcın hükmü temyiz eden davalılardan alınmasına, 19.2.1999 gününde oybirliği ile karar verildi.
